Buna da Alıştık

Buna da Alıştık

Biz galiba her şeye alışan bir toplum olduk.

Öyle çok badire atlattık, öyle çok şey gördük ki artık hangi sorun çıkarsa çıksın, birkaç gün konuşup sonra hayatımıza kaldığımız yerden devam ediyoruz. İlk başta tepki veriyoruz, üzülüyoruz, kızıyoruz… ama sonra alışıyoruz.

Ülke genelini bir kenara bırakalım, kendi ilçemize bakalım.

İşçiler grev yaptı, bir gün konuştuk sonra alıştık.

Meryem Ana elimizden gitti, birkaç gün üzüldük sonra alıştık.

Efes otoparkı gitti; belki de alışmaya çoktan hazır olduğumuz için artık şaşırmadık bile.

Ardından Türk Hava Kurumu Üniversitesi ilçeden kayıp gitti. Günlerce konuşulması gereken konu, sadece birkaç günlüğüne gündem oldu. Sonra ona da alıştık.

Oysa Meryem Ana ne kadar değerliyse, Efes ne kadar önemliyse, üniversite de en az onlar kadar önemliydi. Hatta bana göre daha da önemliydi. Çünkü üniversite sadece bir bina değildir; gençliktir, üretimdir, sosyal hayattır, gelecektir. Bir ilçeye canlılık veren şeylerden biridir. Ama ne zaman ki kurum yöneticileri Menemen Belediyesi ile anlaşma yaptı, işte o zaman “Gitmesin” diye ayağa kalktık. Her zamanki gibi, kaybetmeye başlayınca değerini anladık.

Aslında bu durum bize çok yabancı değil.

Yıllar önce İsabey Okulu’nun önünde bir öğrenci trafik kazasında hayatını kaybetmişti. Mekânı cennet olsun. Ancak o acı olaydan sonra okulun önüne üst geçit yapmayı düşündük. Bizim en büyük sorunumuz biraz da bu galiba; çoğu şeyin değerini kaybettikten sonra anlamamız.

Sadece ilçelerde değil, hayatın her alanında böyleyiz.

Birçok değerli yazar, sanatçı ve düşünür yaşarken maddi sıkıntılar içinde hayat sürdü. Kıymetleri bilinmedi. Ama bugün eserleri yayınevlerini zengin ediyor, isimleri dilden dile dolaşıyor.

Bugün eski Hükümet Konağı Meydanı’nda oturdum bir süre. Karşıdan üniversiteyi izledim. İçim burkuldu.

Belki öğrencilerin sosyal yaşamı için çok büyük imkanlara sahip bir ilçe değiliz ama tarihimizle, kültürümüzle, doğamızla gerçekten kıymetli bir yerde yaşıyoruz. “Daha fazla bölüm açılsa, daha çok öğrenci gelse” diye düşünürken elimizdeki öğrencileri de kaybediyoruz.

Şimdi ne denir bilmiyorum.

“Geçmiş olsun” demekten başka söz kalmıyor geriye. Çünkü buna da alıştık.

Bakalım sırada alışacağımız daha neler var…

Onu da hep birlikte bekleyip göreceğiz.